Ang Pagbalhin ni Cris

Illustration by Eduard Jude Jamolin

“Mohawa na gyod ka?” nangutana ko ni Cris.

“Di matabang, bay, oy. Kasabot man ko nga mahal gyod dinhi, pero sobra ra pud nga hapit gidoble ang ilang ate sa una,” tubag sa akong amigo. Iyang gikuha ang iyang labakara ug gitrapo sa iyang gisingot nga agtang.

Galingkod ming duha sa bleachers sa stadium nga wa pa gyod intawn nagamit og tarong. Ang adlawan naghinay-hinay na og naog samtang ang mga bituon gahinay-hinay na pud og gawas.

Si Cris kay nagbitbit to og brown envelope. Naa intawn sa sulod ato ang mga papeles nga padung na siya muhawa aning skwelahana.

“Aw nakakita pud bitaw ko sa kang kuya pud nga tuition. Di ra gyod hapit gidoble. Gidoble gyod.” Akong gi-ablihan akong botilya sa tubig ug niinom ko gikan ato. Pagkahuman ako usa gitan-aw ang botilya.

Nakadungog ko ni Cris nga niagik-ik gamay. “Tutok man ka sa botilya, bay.”

“Eco-bricks lagi uy.”

“Mao lagi. Pila gud ka Chippy ug Snow Bear akong hutdon sa usa ka adlaw para lang ato.”

“Mingawon ka sa eco-bricks, bay?”

“Yati ra.”

Didto nga nangatawa ming duha. Katawa nalang intawn mi kutob, pero si Cris nihunong kadyut ug dinhang niingon, “Bay, usahay ra man gyod ko magdrama ba, pero mingawon ko nimo.”

“Di lagi ta mag-ingon-ana. Gasabot baya ta daan nga wala’y drama-drama kung naa’y muhawa nato dinhi,” tubag naku. Wala lagi daw kuno’y drama-drama, pero anha nalang ko nakabantay sa luha pagtulo.

“Hilak man gani ka.”

“Ang-ang pod.”

“Sige lang gyod, bay. Naa bitaw Facebook.” Gikuha ni Cris iyang labakara ug gitunol dinha naku. “Pasensya-i lang ha kay naa na na’y singot naku.”

Akong gitrapohan ang mga luha gamit ang labakara ni Cris. “Wala pa ka napul-an nga sige ko og hilak, bay.”

“Sa una pa man na, bay. Basin nakalimot ka nga katong gibuwagan ka ni—”

“Di sa. Di sa ta ana ron.”

Bisan na og naa’y gamay nga kaguol, nangatawa ming duha ni Cris ato. Gimingaw na ko og dungog sa iyang katawa bitaw.

Human ato ni-agbay si Cris naku. “Makakita ra ka og lain nga hilakan, bay.”

“Cris, kalagot bitaw. Gasabot man unta ta nga magdungan ta og hawa, di ba? Katong junior high pa ta? Kahinumdum ka ato?”

“Kahinumdum pa pud ko, bay, oy. Lahi lang gyod ni ron. Wa man ta gadungan og hagbong.”

“Mao pod,” nalang gyod akong matubag ato.

Naa’y bugnaw nga hangin nga ni-agi, ug didto ra ko nakabantay nga gamay nalang kuwang kay wala na ang adlawan.

“Gabii na padong. Di pa ta manganaog?” pangutana ni Cris.

“Ayaw sa. Gadali man ka. Hadlok ka og ungo?”

“Dili sa ungo, bay. Sa gwardya nga manutok ra.”

Kaming duha ni-agik-ik balik, ug naghinay-hinay nga nihilom. Ang tingog ra sa mga mananap ang nagdala og saba didto sa stadium. Unya wa ko kabantay nga nagsugod na pud diay ko og hilak balik.

“Trapuhi imong nawng, bay,” sulti ni Cris. “Abi pa lang gibuwagan taka dinhi.”

“Kayama.” Nikatawa ko gamay.

“Pero seryoso bitaw ko. Trapuhi ba.”

Nisunod ra pud ko sa gisulti ni Cris samtang nisturya, “Ambot bitaw, bay. Sa kadugay natong gauban, sunod sem siguro nga first time ta di magkuyog no sukad grade four?”

“Grade three pud oy. Adto baya ta nagkaamigo atong Mrs. Santos kay musiyaok og kalit.”

“Aw oo diay.”

“Bogo-a gyod ato uy.”

Nikatawa si Cris. Ako kay nisuway, pero lisud naman. Nakabantay si Cris nga wa na ko niagik-ik kauban niya. “Ikaw ba. Daghan pa kaayo ka og pwede maamigo. Adto sa Rosedale o. Basin makakita pa ka og mauyab didto.”

Wala na ko’y ikatubag. Nitan-aw nalang ko sa mga tiil namu ni Cris. Ang giyang gisul-ob nga sapatos kay katong hatag sa akong mama duha na ka tuig nilabay.

“Hoy, Jan.”

Nitando nalang ko.

“Magkita pa ta balik oy.”

“Cris, kung hangyuon naku silang mama nga pahulmon mo.”

“Dako ra kaayo ang 60 o 70 thousand sa usa ka sem, bay, uy. Gaskwela pud baya ka.”

“Basin unya okay ra—”

“Ayaw lang pugsa. Okay ra ko.”

Nihilum nalang pod ko ug nitando. Akong gitrapuhan akong luha ug sip-on gamit ang labakara ni Cris.

“Ay lang og kabalaka gud. Magkita ra lagi ta, bay,” sulti ni Cris. “Manganaog na ta na. Maabot nya tong gwardya nga manutok. Balik pa pod ko sa registrar ugma.”

Didto kay namarog ming duha. Wala na gyod ang adlawan ug ningitngit na og sugod. Intawn sa kamahal aning skwelahana kay wa gani’y nakapalit og tarung nga suga sa mga kalsada .

“Baz ta kadyut?” nangutana ko samtang gahinay-hinay na mi og lakaw pagawas sa skwelahan.

“Okay ra. Di lang ta magpalabi.”

“Sige. Unya kuyugan taka ugma, bay.”

“Basta wa na’y hilak-hilak ha. Imo nalang pod na akong labakara, bay. Dad-a na ugma kung muhilak gyod ka.”

“Sige.”